Op woensdag 5 november 2025 mocht ik mijn eerste auteurslezing geven (hierbij krijgt de organisatie die me boekt 100 euro korting voor/ op mijn honorarium).
Curieus nodigde me uit voor een lezing over Spreken of Breken in de bibliotheek van Bonheiden. Iedereen luisterde heel aandachtig naar mijn verhaal en wanneer ik zelf stukken voorlas, kon je een speld horen vallen op het vaste tapijt. Wat voelde dat goed.
Sinds kort vind je Spreken of Breken ook in de #Luisterpuntbibliotheek. Wat een eer is dat!
Zit een mens maanden alleen te schrijven en dagen over stukjes tekst na te denken en ineens ligt dat boek er, zomaar te koop voor iedereen.
Heerlijk: eerst het interview met Joris Hessels in Voorproevers op Radio 1, dan de zalige voorstelling van het boek in de Standaardboekhandel in hartje Antwerpen waar Erik Raspoet me lastige vragen stelde die ik gelukkig kon beantwoorden. Gevolgd door:
26/10 14-16 u: signeren in Standaard boekhandel in Mechelen
31/10 15 u: signeren en panelgesprek op Boektopia
9 en 10/11: Boekenbeurs Davidsfonds Bonheiden
14/12: om half 2 signeer ik een uur in Standaard boekhandel in Heide-Kalmthout, om half 4 doe ik dat in de Antwerpse Standaard boekhandel, Quellinstraat 1A.
20/12: interview met Kristien De Boodt voor Boekenpraat op Radio Centraal.
Op 26 september 2024 is het zover. Dan verschijnt mijn boek over de Tweede Wereldoorlog, het boek over Elise Nahon-Hofkens, over het verzet, de liefde en haar verraad.
Het begon allemaal met de anekdotes van mijn vader over het verzet van zijn vader, zijn broer en hijzelf als jonge tiener in de Antwerpse haven.
Wellicht is mijn familie veel te voorzichtig en bang geweest want nergens in de archieven heb ik daar enig spoor van teruggevonden.
Ik kwam wel een verhaal tegen dat me niet meer heeft losgelaten, dat van de mooie Elise Nahon-Hofkens die in het begin van de Tweede Wereldoorlog samen met haar man het linkse verzet in Antwerpen ging versterken. Het is een heel ander verhaal dan van de meeste mensen die in het begin van de oorlog te overdonderd waren om iets tegen de Duitse overheersers te beginnen. De meeste mensen gingen pas in de loop van 1943 in het verzet.
Maar voor Elise en haar man Vital die vanaf de invasie in 1940 weerstand boden, liep het in de loop van 1942 al helemaal mis.
Deze lente waait de wind de goede kant uit. We zijn opnieuw met podcasts over tentoonstellingen hedendaagse kunst gestart, na Laure Prouvost in Tilburg gingen we naar Beaufort aan de Belgische kust en dan naar de triënnale in Brugge. We trokken onze stoute schoenen aan en vroegen een accreditatie voor de biënnale van Venetië. Eerste week geen reactie, de tweede en derde ook niet. We voerden het plan af. Tot vorige vrijdag. Opeens. Uitgenodigd. De persdagen zijn al volgende week. We gaan dat gewoon doen. Naar Venetië.
Nog belangrijker is dat het boek over Elise er komt. En hoe. Een tijdlang leek het een hopeloze zaak. Op een dag bedacht ik dat ik een belangrijke foto van haar leven niet had gemaakt: die van het huis waarin ze haar jeugd beleefde. Ik stopte aan het Stuivenbergziekenhuis, stapte uit de auto, maakte deze foto en voor ik naar huis reed, keek ik naar mijn mails. Daarin verscheen het zwart op wit: Pelckmans wil Elise uitgeven. Inleveren op 1 juni, verschijnen op 1 september. Het wordt een mooie (en drukke) zomer.
De voorbije jaren heb ik veel over de Tweede Wereldoorlog gelezen, romans en non-fictie boeken, soms waren dat fantastische leeservaringen, soms schabouwelijke, soms afschuwelijke.
In elk geval werden er al bibliotheken volgeschreven met boeken over de Tweede Wereldoorlog.
Wat kan ik hier nog aan toevoegen?
Mijn eigentijdse vrouwelijke blik. Met mijn visie ben ik in de archieven op zoek gegaan naar wie Elise Nahon-Hofkens was en in welke mate ze slachtoffer en in welke mate ze dader is geweest.
De ondertitel blijft De tragedie van Elise Nahon, maar in plaats van Ze gaf de namen luidt de titel van het boek nu Spreken of Breken, net zoals de eerste woorden van het boek zelf.
In de Zennevallei drink je…
De Kunstmanen met Geuze in Beersel.
We zijn lekker bezig, de zesde podcast van de Kunstmanen staat online. Eindelijk. We vonden onze eerste versie van GIST niet goed genoeg maar ik zat meteen na die eerste opname in mijn eentje in de Ardennen te schrijven en dus werd de opname en de release even uitgesteld.
In de Ardennen kon ik vijf dagen aan een stuk me concentreren op het herschrijven van de tragedie van Elise, nu met Ze gaf de namen als titel. Helemaal klaar is het manuscript nog niet, maar het is zichtbaar beter. Later meer.
In deze aflevering van de Kunstmanen komen de curatoren Edith Doove en Michaël Vandebril en de inspirator van het vernieuwde Watou Koen Vanmechelen aan het woord. De kunstmanen bespreken de meest inspirerende kunstwerken en Veerle Bueds leest fragmenten uit de mooiste gedichten. Nog tot 3 september in Watou.
De Kunstmanen hebben zich begin juli een weekend lang in Watou geamuseerd. Tijdens de beklimming van de zandzakjes op de grens met Frankrijk vond de fotograaf van De Standaard ons, de Kunstmanen, zelfs zo interessant dat we in de krant verschenen.